Ο ζηλιάρης, δύσπιστος άνθρωπος, κ.λπ., κ.λπ., θα βρει στο υποσυνείδητο της φύσης όλες τις αμφιβολίες και τις υποψίες του να μετατραπούν σε πραγματικότητα. τότε θα συκοφαντεί τη γυναίκα του, τους φίλους του, τους γείτονές του, τους ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ, λέγοντας: ΒΛΕΠΕΙΣ, ΕΙΧΑ ΔΙΚΙΟ ΣΤΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΜΟΥ. Ο φίλος μου είναι κλέφτης, ή μαύρος μάγος, ή δολοφόνος. Η γυναίκα μου μοιχεύει με τον άλλον, όπως έχω υποψιαστεί, η διόρασή μου δεν αποτυγχάνει, δεν έχω άδικο κ.λπ., κλπ. Ο καημένος, λόγω της έλλειψης ΜΥΗΣΗΣ, δεν θα είχε επαρκή αναλυτική ικανότητα να συνειδητοποιήσει ότι έχει διεισδύσει στο ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, όπου ζει η δική του δημιουργία. Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους κινδύνους, είναι απαραίτητο οι εσωτερικοί μαθητές να ΜΗΝ κάνουν κρίσεις για τους ανθρώπους. ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΣΑΙ. Ο θιασώτης πρέπει να είναι σαν ένας σφραγισμένος κήπος, με επτά φώκιες. Αυτός που έχει ήδη τις πρώτες διορατικές και διορατικές αντιλήψεις εξακολουθεί να είναι ένας άπειρος διορατικός και αν δεν ξέρει να σιωπά θα γίνει συκοφάντης των ανθρώπων. Μόνο οι μεγάλοι διορατικοί μυημένοι δεν έχουν άδικο. ΡΑΜΑ, ΚΡΙΣΝΑ. Ο ΒΟΥΔΑ, ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ο ΚΕΡΜΗΣ, κ.λπ., κ.λπ., ήταν αληθινοί διορατικοί, αλάνθαστοι, παντογνώστες.