Όπου υπάρχει σύγκριση αυτού που είμαστε εδώ και τώρα, με αυτό που θέλουμε να γίνουμε αργότερα, όπου υπάρχει σύγκριση της πρακτικής μας ζωής με το ιδανικό ή το μοντέλο στο οποίο θέλουμε να προσαρμοστούμε, δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη. Κάθε σύγκριση είναι απεχθής, κάθε σύγκριση φέρνει μαζί της φόβο, ζήλια, υπερηφάνεια, κ.λπ. Φόβο του να μην πετύχουμε αυτό που θέλουμε, ζήλια για την πρόοδο των άλλων, υπερηφάνεια επειδή νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι από τους άλλους. Το σημαντικό στην πρακτική ζωή που ζούμε, είτε είμαστε άσχημοι, ζηλιάρηδες, εγωιστές, άπληστοι, κ.λπ., δεν είναι να το παίζουμε άγιοι, να ξεκινάμε από το απόλυτο μηδέν και να κατανοούμε σε βάθος τον εαυτό μας, όπως ακριβώς είμαστε, και όχι όπως θέλουμε να γίνουμε ή όπως υποθέτουμε ότι είμαστε.