W ROZDZIALE DWUDZIESTYM CZWARTYM; Opowiada nam o piosence psychologicznej, opowiada o napadach złości, samoobronie, poczuciu prześladowania itp., przekonaniu, że za wszystko, co nas spotyka, winni są inni, z drugiej strony triumfy traktujemy jako własne dzieło, przez co nigdy nie będziemy w stanie się udoskonalić. Człowiek zamknięty w koncepcjach, które generuje, może stać się użyteczny lub bezużyteczny. To nie jest sposób na obserwowanie i doskonalenie siebie. Nauczenie się przebaczania jest niezbędne dla naszego wewnętrznego doskonalenia. Prawo miłosierdzia jest wyższe niż prawo człowieka stosującego przemoc. „Oko za oko, ząb za ząb”. Gnoza jest przeznaczona dla tych szczerych aspirantów, którzy naprawdę chcą pracować i zmieniać się, każdy śpiewając swoją własną psychologiczną pieśń.